Τι και αν η Πάφος ήταν αυτή που “καιγόταν” για τους τρεις βαθμούς της νίκης; Τι και αν η Ομόνοια ήρθε στην επαρχία μας για να αγωνιστεί με τις… ρεζέρβες; Οι “πράσινοι” της Λευκωσίας ήταν αυτοί που κατάφεραν να πάρουν τη νίκη με 2-0 και να “βυθίσουν” ακόμη περισσότερο την ΠΑΦΙΤΙΚΗ ομάδα στην μιζέρια και την αμφισβήτηση.
Νωθρά μπήκαν στον αγώνα οι δύο ομάδες, με την Πάφο να έχει αργεί και προβλέψιμη ανάπτυξη και την Ομόνοια να προσπαθεί να επιτεθεί κυρίως από αντεπιθέσεις.
Όσο ο χρόνος κυλούσε το σύνολο του Σα Πίντο κέρδιζε μέτρα στον αγωνιστικό χώρο, γεγόνος που βοήθησε στην δημιουργία ευκαιριών. Η Πάφος ήταν αυτή που είχε τις καλύτερες φάσεις. Στην πρώτη το σουτ του Άντερσον σταμάτησε στο δεξί κάθετο δοκάρι του Φαμπιάνο και στην δεύτερη ο Βραζιλιάνος δεν κατάφερε να νικήσε σε τετ-α-τετ των συμπατριώτη του κι ενώ θα μπορούσε να σιγουρέψει το γκολ, εάν έδινε την μπάλα στον αφύλαχτο Κορρέια.
Στην επανάληψη ο ρυθμός του αγώνα έγινε ακόμη πιο άργος, με τις δύο ομάδες να δείχνουν να βολεύονται με τον βαθμό της ισοπαλίας. Από την μεριά της η Πάφος έδειχνε μπλοκαρισμένη επιθετικά.
Μετά το 70ο λεπτό και με την είσοδο των Ζάζα και Κίνα, οι “γαλάζιοι” έγιναν πιο γρήγοροι στην επίθεση, με τον δεύτερο να χάνει μοναδική ευκαιρία να βάλει την ομάδα του μπροστά, ωστόσο το σουτ του έφυγε απελπιστικά άουτ.
Ότι δεν κατάφερε η Πάφος που “καιγόταν” για τη νίκη, το κατάφερε δις η Ομόνοια. Αρχικά, οι φιλοξενούμενοι άνοιξαν το σκορ με την κεφαλιά του Νεοφύτου, για να διαμορφώσει το τελικό 2-0 ο Χατζηγιοβάννης με μακρινή απευθείας εκτέλεση φάουλ.
